شب یلدامبارک

زمزمه می کنم که :
من از نسل شب شکنان روزگارم ، من از نسل نورآفرينان پاک ، از سلاله پاک آريائيان بردبارم ،
منم ميراث هزار ساله زمين ، همان شرق تا غرب گسترده آغوش ، همان پيام آور مهر و دوستی ،
همان گرفته درفش آشتی بر دوش،
نه خود ستيزم ، نه ديگر ستيز
مرا و يادگاران مرا به نيکی يادآر
که يادگار يادگاران من ، همه شادی است و شادمانی ؛

بی دقتی

مسئله« محرم » و « نامحرم » در جامعه اسلامی

حتما بخوانید

مسئله« محرم » و « نامحرم » در جامعه اسلامی . از ژاله دفتريان

چند روزِ پيش بابانويي آشنا شدم که برایِ ديدارِ دوستانش ، بتازگی از تهران به پاريس آمده است .در ميانِ گفتگوهایِ گوناگونی که باهم داشتيم ، گفت : از زمانی که زمين خورده ام ، کمرم بسختی درد می کند . از او پرسيدم ، کِی و کجا زمين خورده . گفت چند ماهِ پيش در تهران در خيابان می رفتم و
لبه ی پياده رو را که کمی بلندی داشت نديدم و زمين خوردم . او گفتارش را چنين دنبال کرد ، در آنجاهم که کسی جلو نمی آيد تا دست آدم را بگيرد و کمک کند و به دادِ او برسد .
پس از اينکه سخنانش به پايان رسيد ، پرسيدم چرا ؟ مگر مردمِ ايران اينهمه بيکديگر بی مهِر شده اند که
از کمکِ به همديگر خودداری می کنند ؟ پاسخ داد نه ، مردم نه . داستان ، داستانِ « محرم » و « نامحرم »است . مردان نبايد به کمکِ زنی که زمين خورده بروند و دست به او بزنند که مبادا دستِ دو « نامحرم » به دست هم بخورد ، چون اين گناهی است بزرگ و ناپسنديده ؟؟!!
از شنيدنِ اين سخنان،آنچنان شگفت زده شدم که نمی توانستم آنچه را که شنيده بودم باور کنم . از آنجاکه در راستگوييِ اين بانو کوچکترين دودلی ای بخود راه نمی دادم ، سخنانش را پذيرفتم . ولی ... ولی آه از نهادم برخاست که :
پروردگارا ! ببين که با ما مردم چه کرده اند و چه بر سرمان آورده اند و آنچه خوبی و روشِ نيکِ زندگی داشتيم از ما گرفته و بجاي آنها برايمان چه به ارمغان آورده اند !
اينان ، با اين ياوه گويي ها ، آنچه را که از پدران و مادرانمان بما رسيده و ما هم به فرزندانمان آموختيم از
ما گرفته اند .
ما آموخته ايم ، در زندگی آنچه ارزش دارد و پايدار می ماند ، مهر است و دوستی و ياری و کمکِ به ديگران .
آموزش در فرهنگِ پربارِ ايرانی اينست : تا جايي که می توانی و از دستت برمی آيد ، بدون چشم داشتی ، به
ديگران کمک کن ، ياری برسان ، با همه مهربان باش ، با آغوشِ باز ياران را پذيرا باش و هزاران پند و اندرزهایِ اين چنينی بود که در گوشِ فرزندانِ ايران خوانده می شد و از همين رو بود که ايرانی در سراسرِ
جهان ( تا کنون ) مهربان ، خوشرو ، مهمان نواز ، و ياری رسان شناخته شده است .
اکنون با پيش کشيدنِ داستانهايي مانندِ « محرم » و « نامحرم » نابرابری هایِ ميانِ زن و مرد که کوچکترين بستگی و وابستگی با فرهنگِ ايرانزمين ندارد و مرده ريگی ( ميراثی ) است که از تازيان برايمان بجا مانده ،
همه ی آن خوبی ها ، مهربانی ها ، انديشه ی نيک ، کردار نيک و رفتار نيک را از ما گرفته اند .
اين شکمبارگان همه ی رفتارها ،گفتارها و رويهمرفته زندگی را در همه ی زمينه ها به زيرِ ريزبينِ (ذره بين)« روابط جنسی » برده و جهان را تنها از اين دريچه می بينند و می شناسانند . بنابراين نه تنها انديشه ی نيک ندارند که با انديشه هایِ اهريمنی اشان تيشه به ريشه ی فرهنگِ والایِ ايران و ايرانی می زنند که همانا انديشه ی، نيک گفتار نيک ، کردار نيک
می باشد .
با به ميان کشيدن اين روشِ زندگی ، همه ی رفتارها ، گفتارها و کردارها براين انديشه پايه گذاری شده که بگونه ای بايد زندگی کرد و بويژه رفتار بانوان بايد بگونه ای باشد که مبادا « احساساتِ جنسی » مردان «تحريک » شود ؟!
شگفت زده ام که کجا رفت آن همه آموزشهایِ خوب و انسانی که آموخته بوديم که همگان ، از زن و مرد
بايد « چشمِ پاک » داشته باشيم و انديشه های اهريمنی و ناپاک را بخود راه ندهيم .
در فرهنگِ ايرانی ، مردان ، همانندِ زنان ، خويشکاری هايي دارند . اين تنها زنان نيستند که بايد پارسا باشند
مردان نيز بايد رفتاری شايسته داشته باشند . زبانزدِ « داشتنِ چشمِ پاک » از همين انديشه ی نيک برميخيزد و انديشه ی اهريمنیِ « تحريک شدنِ مردان » از ديدنِ مویِ سر ، پایِ بی جوراب و يا
بازویِ برهنه يک زن را رَد می کند و از آنان نيز می خواهد که انديشه ، رفتار ، و کردارِ نيک را پيشه کنند .
ما ايرانيان بايد بدانيم که اينگونه دستورها و آيين ( قانون ) ها نه تنها بنياد در انديشه ی نيک ندارند که
با اينگونه انديشه هایِ اهريمنی اشان تيشه به ريشه ی فرهنگِ والایِ نياکان ما که همانا : انديشه ی نيک ، گفتار نيک ، کردار نيک می باشد ، می زنند . و اين بر ما است که فرهنگ ايرانی را به فرزندانمان بياموزيم و آنان را با تاريخ وآيين هایِ ارزنده ی سرزمينمان آشنا کنيم و اميدِ اين را داشته باشيم که آنان بتوانند در ايرانی آزاد و سرفراز زندگی کنند .

در این خاک زرخیز ایران زمین                         نبودند جز مردمی پاک دین

همه دینشان مردی و راد بود                            کزان کشور آزاد و آباد بود

بزرگی به مردی و فرهنگ بود                      گدایی در این بوم و بر ننگ بود

از آن روز دشمن به ما چیره گشت               که ما را روان و خردتیره گشت

از آن روز این خانه ویرانه شد                       که نام آورش مرد بیگانه شد

بسوزد گرت در آتش جان و تن                   به از بندگی کردن و زیستن 

   اگر مایه زندگی بندگیست                       دوصد بار مردن به از زندگیست

( فردوسی )

خطابه محمدرضا پهلوي به کورش بزرگ

خطابه محمدرضا پهلوي به کورش بزرگ / پاسارگاد / 20 مهرماه 2540 ( 1350 )