زنده وار

چه غریب ماندی ای دل! نه غمی، نه غمگساری

نه به انتظار یاری، نه ز یار انتظاری

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد

که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

چه چراغ چشم دارد از شبان و روزان

که به هفت آسمانش نه ستاره ای ست باری

دل من! چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی

چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری

نرسید آن ماهی که به تو پرتوی رساند

دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری

همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد

دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری

سحرم کشیده خنجر که، چرا شبت نکشته ست

تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری

به سرشک همچو باران ز برت چه برخورم من؟

که چو سنگ تیره ماندی همه عمر بر مزاری

چو به زندگان نبخشی تو گناه زندگانی

بگذار تا بمیرد به بر تو زنده واری

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر بر آرم

منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

سر بی پناه پیری به کنار گیر و بگذر

که به غیر مرگ دیر نگشایدت کناری

به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها

بنگر وفای یاران که رها کنند یاری

شعر

شمشيرُ   از  رو بستي، چشمات يه كاسه خونه

بزن تا هيچ عقده اي تو اون دلت نمونه

شمشيرتو ميبوسم، بزن به قلب ساده ام

تا ياد من بمونه دل به چه گرگي دادم

بيا، تو راحتم كن، خسته شدم بريدم

تو بازيِ كلاغ پر، بي پال و پر پريدم

بزن تا زخم كاريت، اين دفعه سر واكنه

يا بزنه قيدتو، يا فكر حلوا كنه

ژست فداكاري رو نگير كه تكراريه

زخم تو رو قلب من، بخواي نخواي كاريه

نگو بخاطر من مي خواي ازم جدا شي

بيچاره اون دلي كه عزيز اون تو باشي

من عشق دستگرميتم، دل از همه بريده

شدم اسير چنگ يه گرگ بارون ديده

تو مسلك و مرامت عشق و وفا، قبيهه

آخه به اشك تمساح، اشكهاي تو شبيهه

خوب ميدونم يه روزي سراغمو مي گيري

نگرد. بدون. بعدِ من از تنهايي مي ميري

شمشيرتو نگه دار، نگي طرف عازمه

يه روز واسه خودكشي، شمشير برات لازمه

                                                شاعر: رضا اُستا

شعـــــــــــــــــــــرنـــــــــــــيما دهـــــــــــــــقانـــــــــــي

غـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم

تقديم به كساني که.......

تقديم به كساني كه قلب كوچكشان هميشه دريايي ست

" ما زياران چشم ياری داشتيم خود غلط بود آنچه می پنداشتيم"

 

 

 

کوچه

بي تو ، مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم
شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق ديوانه كه بودم !

ترانه

به دیدن من بیا مهتاب در اومد

بیاعزیزم بیاصبرم سراومد

میدونی قلبم آروم نداره

توسینه من یه بی قراره

زنجیرو واکن زپادیونه ی من

چشم انتظارم بیا به خونه ی من

توامیدمنی بذارمردم بدونن

غم عشق من توروتوچشم من بخونن

توخورشیدمنی من ذره ی محتاج نورم

بیاگرمی بده به جون من اگرچه دورم

فقط یه روز ز توجدامی شم که توی گورم

صبح است

صبح است ساقیاقدحی پر شراب کن          

                                    دور  زمان درنگ ندارد شتاب کن

زان پیشترکه عالم فانی شود خراب

                                        مارا زجام باده گلگون خراب کن

سخن اهل دل

گر بشنوی سخن اهل دل نگو که خطاست 

                      سخندان نهی جان من خطا اینجاست

ارزش دانش

درخت توگرباردانش بگیرد به زیرآوری چرخ نیلوفری را

دعوت به همکاری

مازیاران چشم یاری داشتیم

خودغلط بودآنچه می پنداشتیم